Katedra w Toledo

Zdjęcie: Wikimedia Commons

W 1226 roku król Ferdynand III położył pierwszy kamień gotyckiej katedry na miejscu dawnej wizygockiej bazyliki Toledo, a potem jego Wielkiego Meczetu, i przez ponad dwa stulecia Katedra Prymasowska Hiszpanii wyrastała w pięciu nawach z kamienia i światła. Jej skarby opowiadają dzieje samej Hiszpanii: Obnażenie z szat El Greca, teatralne Transparente Narciso Tomégo, które przebija sklepienie, by wylać niebiańskie światło na tabernakulum, i wielka Monstrancja Arfego, trzymetrowa wieża złoconego srebra z 260 figurkami, wykonana po części, jak głosi tradycja, ze złota, które Kolumb przywiózł z Ameryk, i niesiona co roku ulicami w ukochanej procesji Bożego Ciała. A co najbardziej niezwykłe, w bocznej kaplicy wciąż codziennie odprawia się Mszę według starożytnego rytu mozarabskiego, liturgii, którą chrześcijanie zachowali przy życiu pod panowaniem muzułmańskim, ocalonej tu przez kardynała Cisnerosa pięć wieków temu i śpiewanej po dziś dzień.