Kathedraal van Westminster

Afbeelding: Wikimedia Commons

De moederkerk van de katholieken van Engeland en Wales lijkt op geen enkele andere kerk in Londen: gestreept in rode baksteen en witte Portlandsteen, bekroond met koepels en een 87 meter hoge campanile, werd John Francis Bentleys neo-Byzantijnse meesterwerk in minder dan een decennium gebouwd, van 1895 tot 1903, op grond waar ooit een gevangenis stond. Kardinaal Vaughan wilde een kathedraal voor een katholieke gemeenschap die na eeuwen in de schaduw net was hersteld, en wijdde haar aan het Kostbaar Bloed van Jezus. Binnen opent zich het breedste schip van Engeland onder gewelven van naakte, donkere baksteen, nog wachtend op de mozaïeken die de onderste muren al dragen in meer dan honderd soorten marmer; dat onvoltooide duister boven de glinsterende kapellen is de eigen, vreemde schoonheid van de kathedraal geworden, alsof het werk van het geloof eerlijk onaf wordt getoond. Eric Gill beitelde hier de kruisweg tijdens de Eerste Wereldoorlog, en in 1982 vierde Johannes Paulus II in deze kathedraal de Mis tijdens het eerste pausbezoek aan Groot-Brittannië in de geschiedenis.