Katedra Westminsterska

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Kościół macierzysty katolików Anglii i Walii nie przypomina żadnego innego kościoła Londynu: pasiasty z czerwonej cegły i białego kamienia portlandzkiego, zwieńczony kopułami i 87-metrową kampanilą, neobizantyjski majstersztyk Johna Francisa Bentleya powstał w niecałą dekadę, od 1895 do 1903 roku, na gruncie, gdzie stało kiedyś więzienie. Kardynał Vaughan chciał katedry dla wspólnoty katolickiej dopiero co przywróconej po wiekach w cieniu i dedykował ją Najdroższej Krwi Jezusa. Wewnątrz najszersza nawa Anglii otwiera się pod sklepieniami z nagiej, ciemnej cegły, wciąż czekającymi na mozaiki, które dolne ściany noszą już w ponad stu rodzajach marmuru; to niedokończone mroczne sklepienie nad lśniącymi kaplicami stało się osobliwym pięknem katedry, jakby dzieło wiary uczciwie pokazywało swą niekompletność. Eric Gill wyrzeźbił tu Drogę Krzyżową podczas pierwszej wojny światowej, a w 1982 roku Jan Paweł II odprawił w tej katedrze Mszę podczas pierwszej w historii wizyty papieskiej w Wielkiej Brytanii.