Bazylika Zwiastowania

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Pod wielką kopułą Nazaretu kryje się mała grota, którą tradycja uznaje za dom Maryi, a na jej ołtarzu łacińska inskrypcja zmienia jedno słowo Ewangelii, by powiedzieć wszystko: Verbum caro hic factum est, tutaj Słowo stało się ciałem. Chrześcijanie budowali nad tą grotą raz za razem, kościół bizantyjski, którego mozaika wciąż wymienia fundatora Konona, diakona z Jerozolimy, potem kościół krzyżowców, którego mury pozostały, potem kościół franciszkański z 1730 roku, po powrocie braci w 1620 roku. Gdy rozebrano go w 1954 roku, wykopaliska odsłoniły całą tę warstwową historię, a Giovanni Muzio zaprojektował śmiałą dwupoziomową bazylikę wznoszoną przez lata sześćdziesiąte, w chwili ukończenia największy kościół Bliskiego Wschodu, z 55-metrową kopułą w kształcie odwróconej lilii nad grotą. Ośmiokątny otwór pozwala górnemu kościołowi spoglądać w dolny, a wokół, w nawie i na dziedzińcu, mozaiki Maryi przysłane przez dziesiątki narodów ukazują ją z twarzami wszystkich ludów, bo to, co się tu wydarzyło, należy do całego świata.