Święty Peregryn Laziosi

Święty Peregryn Laziosi (ok. 1260-1345) urodził się w znamienitej, antypapieskiej rodzinie z Forlì. Jako porywczy młodzieniec uderzył świętego Filipa Benicjusza, przeora generalnego serwitów, który przybył, by pojednać miasto z papieżem; Filip nadstawił drugi policzek, a ten cios stał się momentem nawrócenia Peregryna. Wstąpił do serwitów w Sienie, przyjął święcenia kapłańskie i powrócił do Forlì, gdzie zasłynął z kaznodziejstwa, troski o ubogich oraz surowej pokuty, która - jak głosi tradycja - przez trzydzieści lat nie pozwalała mu usiąść. Gdy miał około sześćdziesięciu lat, rak nogi był już tak zaawansowany, że zarządzono amputację; modląc się przed krucyfiksem w noc poprzedzającą zabieg, ujrzał, jak Chrystus dotyka jego nogi, a rankiem była ona uzdrowiona. Zmarł w 1345 roku w wieku około osiemdziesięciu pięciu lat i został kanonizowany w 1726 roku. Jest patronem cierpiących na raka i inne ciężkie choroby.