Kathedraal van Burgos

Afbeelding: Wikimedia Commons

Pelgrims op de Camino naar Santiago komen over de heuvel Burgos binnen en zien haar meteen: een kathedraal van opengewerkte steen, met tweelingspitsen doorboord als kant, in 1221 begonnen door koning Ferdinand III en bisschop Mauricio en daarna nog drie eeuwen bewerkt. Binnen wordt de viering bekroond door de cimborrio, een achtpuntig stergewelf van filigrane ribben dat het licht recht in het hart van de kerk giet, en onder dat licht rusten Rodrigo Díaz de Vivar, El Cid, en zijn vrouw Jimena, lang na hun dood hierheen gebracht. De Gouden Trap klimt tegen de muur op die hij moest oplossen, de achthoekige Connétablekapel bewaart haar stichters in carraramarmer onder alweer een stenen ster, en het koorgestoelte is besneden met taferelen die nu eens plechtig, dan weer schalks zijn. Hoog aan de wand van het schip opent een uurwerkfiguur, de Papamoscas of vliegenvanger, zijn mond en slaat de uren, tot vreugde van de kinderen beneden. Als eerste Spaanse kathedraal op eigen titel door UNESCO erkend, blijft Burgos bovenal een pelgrimskerk.