Katedra w Burgos

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Pielgrzymi idący Drogą do Santiago wchodzą na wzgórze i widzą ją od razu: katedrę z ażurowego kamienia, o bliźniaczych iglicach przezroczystych jak koronka, rozpoczętą w 1221 roku przez króla Ferdynanda III i biskupa Mauricia, a budowaną jeszcze przez trzy stulecia. Wewnątrz skrzyżowanie naw wieńczy cimborrio, ośmioramienne sklepienie gwiaździste z filigranowych żeber, które leje światło wprost w serce kościoła, a pod tym światłem spoczywają Rodrigo Díaz de Vivar, Cyd, i jego żona Jimena, sprowadzeni tu długo po śmierci. Złote Schody wspinają się po ścianie, dla której je wymyślono, ośmioboczna Kaplica Konetabla przechowuje swoich fundatorów w marmurze z Carrary pod kolejną kamienną gwiazdą, a stalle chórowe są rzeźbione w sceny raz uroczyste, raz przekorne. Wysoko na ścianie nawy zegarowa figurka zwana Papamoscas, muchołówka, otwiera usta i wybija godziny, ku uciesze dzieci na dole. Pierwsza hiszpańska katedra wpisana przez UNESCO samodzielnie, Burgos pozostaje nade wszystko kościołem pielgrzymów.