Heilige Maximus, martelaar van Rome

De heilige Maximus van Rome (overleden rond 229 n.Chr.) was een Romeinse edelman en hofbeambte die diende onder prefect Almachius tijdens het bewind van keizer Severus Alexander. Aanvankelijk belast met het toezicht op de arrestatie en executie van de christelijke martelaren Tiburtius en Valerianus, was Maximus zo diep geraakt door hun onwankelbare geloof en standvastige visioen van de hemel, dat hij zich ter plekke bekeerde tot het christendom, samen met verscheidene leden van zijn huishouden. Na hun executie verkondigde Maximus vrijmoedig zijn nieuwe geloof en weigerde hij te offeren aan de Romeinse goden. Voor deze weigering werd hij doodgeslagen met loodbeswaarde zwepen (plumbatae). Zijn martelaarschap inspireerde de plaatselijke christelijke gemeenschap — waaronder de heilige Cecilia, die zijn lichaam begroef naast dat van Tiburtius en Valerianus — en hij wordt nog steeds herdacht als een krachtig getuigenis van plotselinge bekering en moedig geloofsgetuigenis.