Święty Maksym, męczennik rzymski

Święty Maksym z Rzymu (zmarł ok. 229 r. po Chr.) był rzymskim szlachcicem i urzędnikiem dworskim służącym pod prefektem Almachiuszem za panowania cesarza Aleksandra Sewera. Początkowo odpowiedzialny za nadzorowanie aresztowania i egzekucji chrześcijańskich męczenników Tyburcjusza i Waleriana, Maksym był tak głęboko poruszony ich niezachwianą wiarą i niewzruszoną wizją nieba, że natychmiast nawrócił się na chrześcijaństwo wraz z kilkoma członkami swego domu. Po ich egzekucji Maksym odważnie ogłosił swą nową wiarę i odmówił składania ofiar rzymskim bogom. Za tę odmowę został zachłostany na śmierć biczami obciążonymi ołowiem (plumbatae). Jego męczeństwo natchnęło miejscową wspólnotę chrześcijańską — w tym świętą Cecylię, która pochowała jego ciało obok Tyburcjusza i Waleriana — a on sam pozostaje wspominany jako potężne świadectwo nagłego nawrócenia i odważnego świadectwa wiary.