Katedra w Sewilli

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Gdy kapituła katedralna Sewilli postanowiła w 1401 roku zastąpić dawny meczet nowym kościołem, tradycja głosi, że ślubowała zbudować coś tak pięknego, iż ci, którzy ujrzą dzieło ukończone, wezmą ich za szaleńców. Dotrzymali słowa: Santa María de la Sede stała się największą gotycką katedrą świata, lasem filarów, pod którym retabulum główne wznosi się jak złota ściana, największy ołtarz, jaki istnieje, całe życie rzeźbionych scen z życia Chrystusa. Na zewnątrz wciąż stoi Giralda, dwunastowieczny minaret meczetu Almohadów zwieńczony renesansową dzwonnicą, 104 metry nawarstwionej historii Sewilli. Wewnątrz czterej ukoronowani heroldowie Kastylii, Leónu, Aragonii i Nawarry niosą na ramionach grobowiec Krzysztofa Kolumba, a w Kaplicy Królewskiej spoczywa niezniszczone ciało świętego Ferdynanda III, króla, który w 1248 roku przywrócił Sewillę kultowi chrześcijańskiemu. To budowla, która przytłacza celowo, a potem, w jakiejś cichej bocznej kaplicy, zaskakuje ciszą.