Katedral ng Seville

Larawan: Wikimedia Commons

Nang magpasya ang kapitulo ng katedral ng Seville noong 1401 na palitan ang lumang moske ng bagong simbahan, ayon sa tradisyon ay nanata silang magtayo ng bagay na napakaganda anupat ang makakakita nito kapag tapos na ay mag-aakalang baliw sila. Tinupad nila ang kanilang salita: ang Santa María de la Sede ay naging pinakamalaking Gotikong katedral sa mundo, isang kagubatan ng mga haligi na sa ilalim nito ay bumabangon ang retablo mayor na parang gintong talampas, ang pinakamalaking retablo saanman, isang buong buhay ng mga inukit na eksena mula sa buhay ni Kristo. Sa labas ay nakatayo pa rin ang Giralda, ang ikalabindalawang siglong minarete ng moskeng Almohad na pinutungan ng Renaissance na kampanaryo, 104 metro ng patung-patong na kasaysayan ng Seville. Sa loob, apat na kinoronahang tagapagbalita ng Castile, León, Aragon, at Navarre ang nagpapasan sa libingan ni Cristobal Colon, at sa Kapilya Real ay nakahimlay ang di-nabubulok na katawan ni San Fernando III, ang haring nagbalik sa Seville sa pagsambang Kristiyano noong 1248. Isa itong gusaling sadyang nakalulula, at pagkatapos, sa isang tahimik na kapilya sa gilid, gugulatin ka ng katahimikan.