Papieskie Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompejach

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Adwokat, który zabłądził w okultyzm i powrócił, Bartolo Longo przybył do wyludnionej doliny Pompejów w 1872 roku, by zarządzać dobrami hrabiny, dręczony przeszłością, aż przypomniał sobie obietnicę: kto szerzy mój Różaniec, będzie zbawiony. Zaczął więc uczyć różańca wieśniaków, a 13 listopada 1875 roku zniszczony obraz Matki Bożej Różańcowej, kupiony przez dominikanina u neapolitańskiego handlarza starzyzną za kilka monet, przyjechał do jego kościółka na wozie załadowanym nawozem. Cuda zaczęły się niemal od razu; trzystu mieszkańców obiecało grosz miesięcznie, kamień węgielny położono w 1876 roku, a Pompeje stały się jednym z wielkich sanktuariów maryjnych świata. W to święto Matki Bożej Różańcowej wspomnij też Suplikę, modlitwę, którą Longo napisał w 1883 roku, wciąż odmawianą przed tym samym obrazem każdego 8 maja i w pierwszą niedzielę października przez miliony ludzi na całej ziemi o tej samej godzinie. Longo, apostoł różańca i ojciec dzieci więźniów, zmarł w 1926 roku i tu spoczywa; Kościół wyniósł go od tego czasu na ołtarze jako świętego.