Pontipikal na Dambana ng Mahal na Birhen ng Rosaryo ng Pompei

Larawan: Wikimedia Commons

Isang abogadong naligaw sa okultismo at nakabalik, dumating si Bartolo Longo sa mapanglaw na lambak ng Pompei noong 1872 upang pangasiwaan ang mga ari-arian ng isang kondesa, pinahihirapan ng kanyang nakaraan hanggang maalala niya ang isang pangako: ang nagpapalaganap ng aking Rosaryo ay maliligtas. Kaya sinimulan niyang ituro ang Rosaryo sa mga magsasaka, at noong ika-13 ng Nobyembre 1875, isang gasgas na larawan ng Mahal na Birhen ng Rosaryo, binili ng isang Dominiko mula sa isang mag-aalahas ng lumang gamit sa Naples sa halagang ilang barya, ay dumating sa kanyang maliit na simbahan sakay ng kariton ng dumi ng hayop. Halos agad nagsimula ang mga himala; tatlong daang taga-roon ang nangakong magbigay ng isang pera bawat buwan, inilatag ang panulukang-bato noong 1876, at ang Pompei ay naging isa sa mga dakilang dambanang Mariano ng mundo. Sa kapistahang ito ng Mahal na Birhen ng Rosaryo, alalahanin din ang Supplica, ang panalanging isinulat ni Longo noong 1883, na hanggang ngayon ay dinarasal sa harap mismo ng larawang ito tuwing ika-8 ng Mayo at unang Linggo ng Oktubre ng milyun-milyon sa buong daigdig sa iisang oras. Si Longo, apostol ng Rosaryo at ama ng mga anak ng mga bilanggo, ay namatay noong 1926 at dito nakahimlay; itinaas na siya ng Simbahan sa mga altar bilang santo.