Sanktuarium Matki Bożej z La Salette

Zdjęcie: Wikimedia Commons

19 września 1846 roku, na alpejskich pastwiskach wysoko nad wioską La Salette, dwoje młodych pastuszków, jedenastoletni Maximin Giraud i czternastoletnia Mélanie Calvat, ujrzało kulę światła otwierającą się w małym wąwozie przy wyschniętym źródle, a w niej Piękną Panią siedzącą z twarzą ukrytą w dłoniach, płaczącą. Zbliżcie się, moje dzieci, nie bójcie się, powiedziała, jestem tu, by ogłosić wam wielką nowinę, i płacząc przez cały czas mówiła o swoim Synu, o zapomnianych niedzielach i znieważanym imieniu Boga, wzywając swój lud do nawrócenia, najpierw po francusku, potem w narzeczu dzieci, po czym powierzyła każdemu z nich tajemnicę i zniknęła w górze zbocza. Po pięciu latach wnikliwego badania biskup Grenoble uznał objawienie w 1851 roku, a dziś bazylika stoi na wysokości 1800 metrów pośród wieńca szczytów, pod opieką Misjonarzy Matki Bożej z La Salette, drugie najczęściej odwiedzane sanktuarium Francji po Lourdes, gdzie w tę właśnie rocznicę pielgrzymi czuwają z płaczącą Matką, która przyszła wezwać swój lud do domu.