Santuwaryo ng Mahal na Birhen ng La Salette

Larawan: Wikimedia Commons

Noong ika-19 ng Setyembre 1846, sa mga pastulan sa kabundukan sa itaas ng nayon ng La Salette, dalawang batang pastol, si Maximin Giraud, labing-isang taon, at si Mélanie Calvat, labing-apat, ang nakakita ng globo ng liwanag na bumukas sa isang maliit na bangin sa tabi ng natuyong bukal, at sa loob nito ay isang Magandang Ginang na nakaupo, nakatakip ang mukha sa mga kamay, umiiyak. Lumapit kayo, mga anak ko, huwag kayong matakot, sabi niya, narito ako upang sabihin sa inyo ang dakilang balita, at habang patuloy na lumuluha ay nagsalita siya tungkol sa kanyang Anak, sa mga Linggong nakalimutan at sa pangalan ng Diyos na nilalapastangan, na tinatawag ang kanyang bayan sa pagbabalik-loob, una sa Pranses, pagkatapos ay sa sariling wika ng mga bata, bago ipagkatiwala ang isang lihim sa bawat isa at maglaho paakyat sa dalisdis. Matapos ang limang taon ng masusing pagsisiyasat, kinilala ng Obispo ng Grenoble ang aparisyon noong 1851, at ngayon ang basilika ay nakatayo sa 1,800 metro sa gitna ng korona ng mga tuktok, inaalagaan ng mga Misyonero ng Mahal na Birhen ng La Salette, ang ikalawang pinakadinadayong santuwaryo ng Pransya pagkatapos ng Lourdes, kung saan sa mismong anibersaryong ito ay nagpupuyat ang mga peregrino kasama ang lumuluhang Ina na dumating upang tawagin pauwi ang kanyang bayan.