Dom van Trier

Afbeelding: Wikimedia Commons

De oudste kathedraal van Duitsland begon als deel van de paleiswijk van Constantijn de Grote: in het begin van de vierde eeuw verrezen hier Romeinse bakstenen muren die binnen in de kerk nog zesentwintig meter hoog staan, en een brok van een kolossale granieten zuil ligt bij de deur als een handtekening. Geplunderd in de vijfde en opnieuw in de negende eeuw werd de kern telkens herbouwd, en daarna omhuld met een romaans westwerk van vier torens, waarvan het strenge, burchtachtige gezicht in het hele rijk werd nagevolgd; gotische gewelven, barokke altaren en een kloostergang kwamen er door de eeuwen bij, zodat het gebouw leest als een compendium van de Europese architectuur, met het Romeinse hart nog kloppend in het midden. Achter het koor, in de Heilige-Rokkapel, wordt de tuniek bewaard die het naadloze kleed van Christus zou zijn, door de heilige Helena, moeder van Constantijn, volgens de overlevering uit Jeruzalem meegebracht en aan deze kerk geschonken. In 1512 in het hoofdaltaar gevonden en dat jaar aan meer dan honderdduizend pelgrims getoond, wordt zij slechts zelden getoond; de domschat bewaart haar reliekhouders, en de oude stenen bewaren zeventien eeuwen gebed.