Bazylika Najświętszego Serca na Montmartrze

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Po klęskach lat 1870 i 1871, wojnie, oblężeniu i bratniej krwi, katolicka Francja złożyła Ślub Narodowy: zbudować kościół Najświętszemu Sercu Jezusa w duchu pokuty i nadziei, a samo Zgromadzenie Narodowe uznało dzieło za pożytek publiczny w 1873 roku. Romańsko-bizantyjski projekt Paula Abadie wznosił się od 1875 roku na wzgórzu Montmartre, górze męczenników, gdzie miał zginąć święty Dionizy, zbudowany z trawertynu z Château-Landon, kamienia bielejącego od deszczu, tak że kopuły jaśnieją tym bardziej, im są starsze. Ukończona w 1914 i konsekrowana w 1919 roku bazylika kryje jedną z największych mozaik świata, Chrystusa w Chwale z rozpostartymi ramionami nad chórem, oraz dziewiętnastotonową Savoyarde, jeden z najcięższych dzwonów Francji. Lecz jej prawdziwy cud jest niewidoczny ze słynnych schodów: wewnątrz Najświętszy Sakrament jest adorowany bez przerwy, dniem i nocą, przez dwie wojny światowe, od 1885 roku, łańcuch modlitwy nad Paryżem, który nigdy się nie zerwał.