Basilika ng Sagradong Puso ng Montmartre

Larawan: Wikimedia Commons

Matapos ang mga sakuna ng 1870 at 1871, digmaan, pagkubkob, at dugong dumanak sa pagitan ng magkakababayan, gumawa ang Katolikong Pransiya ng Pambansang Panata: magtayo ng simbahan para sa Sagradong Puso ni Hesus bilang pagsisisi at pag-asa, at ang mismong Pambansang Asamblea ang nagpahayag na ang gawain ay para sa kapakinabangang pambayan noong 1873. Ang disenyong Romano-Byzantine ni Paul Abadie ay itinayo mula 1875 sa burol ng Montmartre, ang bundok ng mga martir kung saan sinasabing namatay si San Dionisio, gawa sa travertine ng Château-Landon, isang batong pumuputi sa ulan, kaya lalong kumikinang ang mga simboryo habang tumatanda. Natapos noong 1914 at kinonsagra noong 1919, iniingatan ng basilika ang isa sa pinakamalalaking mosaic sa mundo, ang Kristo sa Luwalhati na nakabuka ang mga bisig sa itaas ng koro, at ang labinsiyam na toneladang Savoyarde, isa sa pinakamabibigat na kampana ng Pransiya. Ngunit ang tunay nitong himala ay hindi nakikita mula sa tanyag na hagdanan: sa loob, ang Banal na Sakramento ay sinasamba nang walang patlang, araw at gabi, sa kabila ng dalawang digmaang pandaigdig, mula pa noong 1885, isang kadena ng panalangin sa ibabaw ng Paris na hindi kailanman naputol.