Sanktuarium Najświętszego Cudu

Zdjęcie: Wikimedia Commons

W 1247 roku kobieta z Santarém, zrozpaczona niewiernością męża, poszła do czarownicy, która jako zapłatę zażądała konsekrowanej Hostii. Kobieta przyjęła Komunię w kościele świętego Szczepana, ukryła Hostię w welonie i uciekła; zanim doszła do domu, płótno było splamione krwią. Przerażona, schowała Hostię w skrzyni, a tej nocy wytrysnęło z niej światło na oczach małżonków; nawrócili się, wyspowiadali, a krwawiącą Hostię odniesiono w procesji. W 1340 roku naczynie z wosku, które ją kryło, znaleziono rozbite, a Hostię zamkniętą w kryształowej ampułce, której nikt nie wykonał; w tej ampułce, w srebrnej monstrancji, pozostaje widoczna nad ołtarzem do dziś: jeden z najstarszych wciąż czczonych cudów eucharystycznych, w kościele przemianowanym na jego cześć, gdzie święty Franciszek Ksawery modlił się przed wypłynięciem do Indii. Dzisiejsza data niesie drugi blask: 13 października 1917 roku, jakieś czterdzieści kilometrów stąd, w Fatimie, siedemdziesiąt tysięcy ludzi widziało taniec słońca, w tym samym małym zakątku Portugalii, gdzie niebo dwukrotnie domagało się, by traktować je poważnie.