Santuwaryo ng Kabanal-banalang Himala

Larawan: Wikimedia Commons

Noong 1247, isang babae ng Santarém, desperada sa pagtataksil ng asawa, ang lumapit sa isang mangkukulam na humingi ng konsagradong Ostiya bilang kabayaran. Nakinabang ang babae sa simbahan ng San Esteban, itinago ang Ostiya sa kanyang belo, at tumakas; bago siya makarating sa bahay, ang tela ay nabahiran na ng dugo. Sa takot, itinago niya ang Ostiya sa isang baul, at nang gabing iyon ay bumukal mula rito ang liwanag habang nakatingin ang mag-asawa; nagsisi sila, nangumpisal, at ang dumudugong Ostiya ay ibinalik sa prusisyon. Noong 1340, ang sisidlang pagkit na nag-iingat dito ay natagpuang basag, at ang Ostiya ay nakapaloob na sa isang kristal na ampoule na walang gumawa; sa ampoule na iyon, sa loob ng pilak na monstrance, ito ay nananatiling nakikita sa itaas ng altar hanggang ngayon: isa sa pinakamatatandang himalang Eukaristiko na sinasamba pa rin, sa simbahang pinalitan ng pangalan alang-alang dito, kung saan nanalangin si San Francisco Javier bago maglayag patungong India. May ikalawang ningning ang petsa ngayon: noong ika-13 ng Oktubre 1917, mga apatnapung kilometro ang layo, sa Fátima, pitumpung libong tao ang nakakita sa pagsayaw ng araw, sa iisang maliit na sulok ng Portugal kung saan dalawang beses iginiit ng langit na seryosohin ito.