Kathedraal van Orvieto

Afbeelding: Wikimedia Commons

In 1263 hield een Boheemse priester genaamd Petrus, gekweld door twijfels over de werkelijke tegenwoordigheid, halt in Bolsena op zijn pelgrimstocht naar Rome. Terwijl hij de mis opdroeg in de kerk van de heilige Christina, begon de hostie te bloeden op het corporale, de linnen doek eronder. Hij bracht de doek naar paus Urbanus IV, die toen in het nabijgelegen Orvieto verbleef; het jaar daarop gaf de paus de hele Kerk het feest van Sacramentsdag, en Thomas van Aquino, die destijds in Orvieto doceerde, schreef er de hymnen voor, waaronder het Pange Lingua. Om het bebloede corporale te herbergen, bouwde Orvieto een van de mooiste kathedralen van Italië: begonnen in 1290, gestreept in wit travertijn en donker basalt, met de gevel van Lorenzo Maitani vlammend van gouden mozaïeken en gebeeldhouwd met schepping, profetie en oordeel als een opengeslagen verlucht boek. Het corporale is nog altijd bewaard in zijn eigen kapel, in een groot zilveren reliekschrijn uit de veertiende eeuw, terwijl in de kapel van San Brizio de fresco's van het einde van de wereld, rond 1500 geschilderd door Luca Signorelli, de jonge Michelangelo zo overweldigden dat hun echo's het Laatste Oordeel van de Sixtijnse kapel vullen.