Katedral ng Orvieto

Larawan: Wikimedia Commons

Noong 1263, isang paring Bohemio na nagngangalang Pedro, pinahihirapan ng pagdududa sa tunay na presensiya, ang huminto sa Bolsena sa kanyang paglalakbay patungong Roma. Habang nagmimisa siya sa simbahan ni Santa Cristina, ang Ostiya ay nagsimulang dumugo sa corporal, ang telang lino sa ilalim nito. Dinala niya ang tela kay Papa Urbano IV, na noon ay naninirahan sa kalapit na Orvieto; nang sumunod na taon, ibinigay ng papa sa buong Simbahan ang kapistahan ng Corpus Christi, at si Tomas de Aquino, na nagtuturo noon sa Orvieto, ang sumulat ng mga himno nito, kabilang ang Pange Lingua. Upang paglagakan ang corporal na may bahid ng dugo, nagtayo ang Orvieto ng isa sa pinakamagagandang katedral ng Italya: sinimulan noong 1290, guhitan ng puting travertine at maitim na basalt, na ang harapan ni Lorenzo Maitani ay nagliliyab sa mga gintong mosaic at inukitan ng paglikha, propesiya, at paghuhukom na parang bukas na aklat na may laman. Ang corporal ay nakalagak pa rin sa sarili nitong kapilya, sa isang malaking pilak na relikaryo mula ikalabing-apat na siglo, samantalang sa kapilya ng San Brizio, ang mga fresco ng katapusan ng mundo na ipininta ni Luca Signorelli noong bandang 1500 ay lubhang tumimo sa batang si Michelangelo kaya ang mga alingawngaw nito ay pumupuno sa Huling Paghuhukom ng Sistine.