Katedra w Orvieto

Zdjęcie: Wikimedia Commons

W 1263 roku czeski ksiądz imieniem Piotr, dręczony wątpliwościami co do rzeczywistej obecności, zatrzymał się w Bolsenie w drodze pielgrzymki do Rzymu. Gdy odprawiał Mszę w kościele świętej Krystyny, Hostia zaczęła krwawić na korporał, lniane płótno pod nią. Zaniósł płótno papieżowi Urbanowi IV, rezydującemu wówczas w pobliskim Orvieto; w następnym roku papież dał całemu Kościołowi święto Bożego Ciała, a Tomasz z Akwinu, nauczający wtedy w Orvieto, napisał jego hymny, wśród nich Pange Lingua. Aby pomieścić poplamiony krwią korporał, Orvieto wzniosło jedną z najpiękniejszych katedr Włoch: rozpoczętą w 1290 roku, pasiastą z białego trawertynu i ciemnego bazaltu, z fasadą Lorenza Maitaniego płonącą złotymi mozaikami i rzeźbioną w stworzenie, proroctwo i sąd jak otwarta iluminowana księga. Korporał wciąż spoczywa we własnej kaplicy, w wielkim srebrnym relikwiarzu z XIV wieku, a w kaplicy San Brizio freski końca świata namalowane przez Lucę Signorellego około 1500 roku tak wstrząsnęły młodym Michałem Aniołem, że ich echa wypełniają Sąd Ostateczny Sykstyny.