Abdij van Melk

Afbeelding: Wikimedia Commons

Hoog op een rots boven de Donau staat een lange oker-witte abdij die minder op een klooster lijkt dan op een staatsschip onder volle zeilen. Benedictijnen bidden hier sinds 1089, toen markgraaf Leopold II hun zijn burcht schonk, en de monniken maakten er een van de grote scholen en bibliotheken van Europa van; hun scriptorium kopieerde eeuwenlang handschriften, en de abdij is nooit gesloten: ze overleefde reformaties, de legers van Napoleon en twee wereldoorlogen. Het gebouw dat je ziet is het barokke meesterwerk van Jakob Prandtauer, begonnen in 1702: een abdijkerk waarvan het gouden interieur en de hoge koepel de hele rots lijken op te tillen, een marmeren zaal, en een bibliotheek met tienduizenden banden onder een plafondfresco van de wijsheid. Umberto Eco leende de naam Melk voor de jonge verteller van De naam van de roos, een echo van haar faam als huis van boeken. Nog altijd een werkend klooster en een school voor honderden leerlingen, houdt Melk de benedictijnse belofte van stabiliteit: dezelfde psalmen op dezelfde plek, al duizend jaar.