Opactwo w Melku

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Wysoko na skale nad Dunajem stoi długie ochrowo-białe opactwo, które przypomina mniej klasztor, a bardziej okręt państwowy pod pełnymi żaglami. Benedyktyni modlą się tu od 1089 roku, gdy margrabia Leopold II oddał im swój zamek, a mnisi uczynili zeń jedną z wielkich szkół i bibliotek Europy; ich skryptorium przez stulecia przepisywało rękopisy, a opactwo nigdy nie zostało zamknięte, przetrwało reformacje, armie Napoleona i dwie wojny światowe. Budowla, którą widzimy, to barokowe arcydzieło Jakoba Prandtauera, rozpoczęte w 1702 roku: kościół opacki, którego złote wnętrze i wysoka kopuła zdają się unosić całą skałę, sala marmurowa i biblioteka z dziesiątkami tysięcy tomów pod sufitowym freskiem mądrości. Umberto Eco pożyczył imię Melk dla młodego narratora Imienia róży, echo jego sławy jako domu ksiąg. Wciąż czynny klasztor i szkoła dla setek uczniów, Melk dotrzymuje benedyktyńskiej obietnicy stałości: te same psalmy w tym samym miejscu, od tysiąca lat.