Abadiya ng Melk

Larawan: Wikimedia Commons

Sa tuktok ng isang bato sa itaas ng Danube ay nakatayo ang mahabang okre at puting abadiya na mas mukhang barko ng estado na nakalayag kaysa monasteryo. Nananalangin dito ang mga Benedictino mula 1089, nang ibigay sa kanila ni Margrave Leopold II ang kanyang kastilyo, at ginawa itong ng mga monghe na isa sa mga dakilang paaralan at aklatan ng Europa; ang kanilang scriptorium ay sumipi ng mga manuskrito nang ilang siglo, at hindi kailanman nagsara ang abadiya, nalampasan ang mga repormasyon, ang mga hukbo ni Napoleon, at dalawang digmaang pandaigdig. Ang gusaling nakikita ngayon ay ang barokong obra maestra ni Jakob Prandtauer, sinimulan noong 1702: isang simbahan ng abadiya na ang gintong loob at mataas na simboryo ay tila bumubuhat sa buong bato, isang bulwagang marmol, at isang aklatan ng sampu-sampung libong tomo sa ilalim ng fresco sa kisame na naglalarawan ng karunungan. Hiniram ni Umberto Eco ang pangalang Melk para sa batang tagapagsalaysay ng The Name of the Rose, alingawngaw ng katanyagan nito bilang tahanan ng mga aklat. Monasteryo pa rin na gumagana at paaralan ng daan-daang mag-aaral, tinutupad ng Melk ang pangakong Benedictino ng katatagan: ang parehong mga salmo sa parehong lugar, sa loob ng isang libong taon.