Bazylika Matki Bożej z Copacabany

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Na brzegu jeziora Titicaca, prawie cztery tysiące metrów nad poziomem morza, na ziemi, którą Inkowie mieli za świętą, potomek inkaskich cesarzy podarował Amerykom jeden z najukochańszych wizerunków Maryi. Francisco Tito Yupanqui nie miał żadnego wykształcenia rzeźbiarskiego, a jego pierwsza gliniana Madonna została wyśmiana przez księdza; wyruszył więc do Potosí uczyć się u mistrzów rzemiosła, i w 1583 roku jego figura Matki Bożej Gromnicznej, wyrzeźbiona w drewnie magueyu, pokryta złotem płatkowym, z twarzą o rysach jego własnego andyjskiego ludu i w stroju inkaskiej księżniczki, została intronizowana w Copacabanie. Cuda nastąpiły i nigdy nie ustały: ukoronowana na Królową Boliwii w 1925 roku, ciemnolica Madonna, którą Ajmarowie i Keczua czule nazywają La Coyeta, nigdy nie opuszcza swojej bazyliki o lśniących białych mauretańskich kopułach, w procesjach wędruje kopia, a na zewnątrz, zgodnie ze zwyczajem niespotykanym nigdzie indziej, samochody codziennie ustawiają się w kolejce po błogosławieństwo przed patronką Boliwii.