Katedra Wawelska

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Na wzgórzu wawelskim nad Wisłą stoi kościół, który przechowuje duszę Polski: dedykowany świętym Stanisławowi i Wacławowi, strzeże pod baldachimem z czarnego marmuru srebrnej konfesji Stanisława, biskupa krakowskiego zamęczonego w 1079 roku, którego relikwie sprawiły, że król Władysław Łokietek koronował się tu w 1320 roku, a po nim niemal wszyscy królowie Polski. Gotycka katedra konsekrowana w 1364 roku stała się nekropolią narodu, gdzie spoczywają Kazimierz Wielki, święta królowa Jadwiga i bohaterowie jak Kościuszko, otoczeni wieńcem kaplic z górującą nad nimi złotokopułową Kaplicą Zygmuntowską Bartolomea Berrecciego, zwaną najpiękniejszym kwiatem toskańskiego renesansu na północ od Alp. W wieży wisi jedenastotonowy Dzwon Zygmunt z 1520 roku, bijący tylko w największych chwilach narodu, a przy drzwiach wiszą prehistoryczne kości, które według dawnej tradycji strzegą kościoła. Tutaj młody kapłan Karol Wojtyła odprawił swoje pierwsze Msze po święceniach w 1946 roku; świat miał go poznać jako Jana Pawła II.