Katedra Santa Maria del Fiore

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Florencja rozpoczęła swoją katedrę w 1296 roku i dedykowała ją Matce Bożej Kwietnej, lilii miasta, a potem zostawiła w jej sercu akt czystej wiary: ośmiokątną pustkę szeroką na ponad czterdzieści metrów, której nikt na ziemi nie umiał przekryć. Przez sto lat kościół stał otwarty ku niebu, aż Filippo Brunelleschi wygrał konkurs w 1418 roku i między 1420 a 1436 rokiem wzniósł kopułę bez tradycyjnych drewnianych krążyn: dwie powłoki z około czterech milionów cegieł układanych w jodełkowe spirale, uczących się stać w miarę wznoszenia. Pozostaje największą murowaną kopułą, jaką kiedykolwiek zbudowano, a w święto Zwiastowania 1436 roku papież Eugeniusz IV konsekrował pod nią katedrę. Marmurowa dzwonnica Giotta dotrzymuje jej towarzystwa; wewnątrz ogromny Sąd Ostateczny Vasariego i Zuccariego wiruje po kopule, a obraz Domenica di Michelino ukazuje Dantego prezentującego swoją Komedię miastu, które go niegdyś wygnało. Wejdź po 463 stopniach między dwiema powłokami, a staniesz wewnątrz wysłuchanej modlitwy całego miasta.