Sanktuarium Las Lajas

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Gotycki kościół stoi na moście przerzuconym nad kanionem w Andach, a jego iglice wznoszą się sto metrów nad rzeką Guáitara; powód, dla którego zbudowano go w tak niemożliwym miejscu, jest wymalowany na samej skale. W 1754 roku indiańska kobieta imieniem María Mueses de Quiñones i jej córka Rosa, głuchoniema od urodzenia, schroniły się przed burzą między płaskimi kamieniami, lajas, gdy Rosa nagle wypowiedziała swoje pierwsze słowa: Metyska mnie woła. Na ścianie kanionu ukazał się wizerunek Dziewicy z Dzieciątkiem, ze świętym Dominikiem przyjmującym różaniec i świętym Franciszkiem obok, a późniejsze badania nie znalazły na powierzchni ani farby, ani pigmentu: kolory wnikają w samą skałę. Od tamtej pory przybywają pielgrzymi z Kolumbii i Ekwadoru, wznosząc kaplicę za kaplicą, aż między 1916 a 1949 rokiem wyrósł ten neogotycki cud, którego ścianą prezbiterium jest żywa skała nosząca wizerunek. Kult zatwierdzono w 1951 roku, obraz ukoronowano w 1952, a droga schodząca w dół wąwozu jest obsadzona tysiącami tablic dziękczynnych za otrzymane łaski.