Katedra w Akwizgranie

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Około 796 roku Karol Wielki rozpoczął budowę kaplicy dla swego pałacu w Akwizgranie, oktogonu zaprojektowanego przez Odona z Metzu na wzór bizantyjskich kościołów Rawenny, konsekrowanego w 805 roku przez papieża Leona III ku czci Najświętszej Panny. Cesarz został tu pochowany w 814 roku, a w 1215 roku Fryderyk II własnymi rękami zapieczętował kości Karola w złotym relikwiarzu, który wciąż lśni w gotyckim szklanym chórze. Na emporze stoi surowy marmurowy tron z czasów samego Karola, nieporuszony od dwunastu stuleci, na którym koronowano niemieckich królów od 936 do 1531 roku, trzydziestu władców wstępowało po tych stopniach, by zasiąść tam, gdzie zasiadał wielki cesarz. Rzesze średniowiecznych pielgrzymów przybywały do relikwii z relikwiarza Maryi, a w 1978 roku kaplica Karola Wielkiego znalazła się wśród pierwszych dwunastu miejsc świata wpisanych przez UNESCO, najstarsza katedra Północy wciąż skupiona wokół swego oktogonu światła.