Katedra w Chartres

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Od 876 roku, gdy Karol Łysy podarował jej welon, który Maryja miała nosić przy narodzeniu Chrystusa, Chartres należy do Matki Bożej. W czerwcową noc 1194 roku piorun podpalił katedrę i miasto pogrążyło się w rozpaczy, pewne, że relikwia przepadła, aż trzy dni później kapłani wyszli z krypty, niosąc welon nietknięty, a legat papieski ogłosił, że sama Maryja pragnie wspanialszego domu. W zaledwie dwadzieścia sześć lat arcydzieło francuskiego gotyku wyrosło nad pszenicznymi równinami, a jego trójpoziomowa elewacja zalewa wnętrze światłem witraży, których błękitu nigdy nie dorównano. Na posadzce nawy labirynt z jasnego kamienia, ułożony około 1200 roku i szeroki niemal jak wielka rozeta zachodnia nad nim, wciąż zaprasza pielgrzymów, by przeszli jego krętą drogę do środka jak wędrówkę duszy, a welon pozostał, wystawiony w swojej kaplicy po ponad jedenastu stuleciach.