Katedral ng Chartres

Larawan: Wikimedia Commons

Mula 876, nang ibigay ni Carlos el Calvo ang belo na pinaniniwalaang isinuot ni Maria sa kapanganakan ni Kristo, ang Chartres ay pag-aari na ng Ina ng Diyos. Isang gabi ng Hunyo 1194, sinunog ng kidlat ang katedral at nawalan ng pag-asa ang bayan, tiyak na nawala ang relikya, hanggang lumabas ang mga pari mula sa kripta makalipas ang tatlong araw dala ang belong walang pinsala, at idineklara ng sugo ng papa na si Maria mismo ang nagnanais ng mas maringal na tahanan. Sa loob lamang ng dalawampu't anim na taon, ang obra maestra ng Gotikong Pranses ay tumayo sa ibabaw ng kapatagan ng trigo, ang tatlong-palapag na elebasyon nito ay bumabaha sa loob ng liwanag ng stained glass na ang lalim ng asul ay hindi pa napapantayan kailanman. Sa sahig ng nave, isang laberinto ng maputlang bato, inilatag noong bandang 1200 at halos kasinlapad ng dakilang kanlurang rose window sa itaas nito, ang patuloy na nag-aanyaya sa mga peregrino na lakarin ang paliku-likong landas nito patungo sa gitna bilang paglalakbay ng kaluluwa, at ang belo ay nananatili, nakatanghal sa kapilya nito matapos ang mahigit labing-isang siglo.