Bazylika Saint-Denis

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Około roku 250 Dionizy, pierwszy biskup Paryża, został ścięty na Montmartre, a legenda głosi, że podniósł swoją głowę i szedł na północ, głosząc kazanie, aż upadł w miejscu, gdzie pragnął być pochowany. Nad tym grobem, którego męczennika dziś czcimy, wyrosło opactwo, które stało się pamięcią Francji: król Dagobert spoczął obok świętego w VII wieku, a przez około dwanaście stuleci podążali za nim niemal wszyscy królowie i królowe Francji, aż ponad siedemdziesiąt kamiennych postaci nagrobnych zasnęło nad królewskimi zmarłymi. To tutaj także, w latach czterdziestych XII wieku, opat Suger przebudował fasadę zachodnią i promienisty chór konsekrowany w 1144 roku, przekonany, że Bóg jest światłem, a mury mogą otworzyć się w witraże: architektura gotycka narodziła się w tej budowli, zanim jeszcze miała nazwę. Rewolucja opróżniła groby do wspólnych dołów w 1793 roku, lecz odrestaurowana bazylika wciąż kryje największy zbiór rzeźby nagrobnej w Europie, historię całego narodu czuwającą wokół grobu męczennika.