Klasztor Hieronimitów

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Zanim Vasco da Gama wypłynął do Indii w 1497 roku, on i jego załoga czuwali przez całą noc w małej kaplicy nad Tagiem, gdzie żeglarze modlili się przed wyprawą w nieznane. Po jego powrocie król Manuel I wzniósł w tym miejscu kościół Santa Maria de Belém i klasztor mnichów hieronimitów, rozpoczęty w 1501 roku i opłacony w dużej mierze pieprzem i korzeniami wracającymi ze Wschodu. Jego kamień mówi własnym językiem, manuelińskim: liny, kotwice, węzły, korale, sfery armilarne i krzyż Zakonu Chrystusa pną się po portalach, jakby samo morze wyrzeźbiono w murach. Wewnątrz sześć smukłych filarów dźwiga sklepienie, które jednym rozpiętym gestem pokonuje trzydzieści metrów, a kościół przetrwał trzęsienie ziemi w 1755 roku, gdy wielka część Lizbony legła w gruzach. Vasco da Gama spoczywa tuż za drzwiami, a naprzeciw niego Luís de Camões, poeta, który opiewał jego podróż. Od pięciuset lat żeglarze, królowie i zwyczajni podróżni modlą się tu przed wyruszeniem i dziękują za powrót.