Monasteryo ng mga Jerónimo

Larawan: Wikimedia Commons

Bago naglayag si Vasco da Gama patungong India noong 1497, siya at ang kanyang tripulante ay nagbantay buong magdamag sa isang maliit na kapilya sa tabi ng Tagus, kung saan nananalangin ang mga marino bago humarap sa di-kilala. Nang bumalik siya, itinayo ni Haring Manuel I sa lugar na iyon ang simbahan ng Santa Maria de Belém at ang monasteryo ng mga mongheng Jerónimo, sinimulan noong 1501 at binayaran ng malaking bahagi ng paminta at rekado na dumarating mula Silangan. Ang bato nito ay may sariling wika, ang Manuelino: mga lubid, angkla, buhol, koral, armillary sphere, at ang krus ng Orden ni Kristo ay umaakyat sa mga pintuan, na para bang ang dagat mismo ang inukit sa mga pader. Sa loob, anim na payat na haligi ang pumapasan sa isang bubungang-arko na humahaba nang tatlumpung metro sa iisang lundag, at ang simbahan ay nakaligtas sa lindol ng 1755 nang bumagsak ang malaking bahagi ng Lisbon. Si Vasco da Gama ay nakahimlay sa may pintuan, si Luís de Camões, ang makatang umawit sa kanyang paglalayag, sa tapat niya. Sa loob ng limang daang taon, ang mga marino, hari, at karaniwang manlalakbay ay nananalangin dito bago umalis, at nagpapasalamat sa ligtas na pag-uwi.