Bazylika Narodzenia Pańskiego

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Każdy przybysz musi się pochylić, by tu wejść, schylając się w niskich Drzwiach Pokory, do kościoła, który chrześcijanie strzegą nad grotą narodzenia Chrystusa, odkąd Justyn Męczennik pisał o niej około roku 160. Konstantyn i jego matka Helena konsekrowali pierwszą bazylikę w 339 roku, a gdy Justynian odbudował ją około 565 roku, dał światu w zasadzie budowlę, która stoi dzisiaj, najstarszy kościół chrześcijański w codziennym użyciu, oszczędzony nawet przez perskich najeźdźców w 614 roku, którzy, jak głosi stara opowieść, rozpoznali Mędrców z mozaiki fasady odzianych po persku i zostawili kościół nietknięty. Na dole, w Grocie Narodzenia, czternastoramienna srebrna gwiazda nosi słowa Hic de Virgine Maria Jesus Christus natus est, tutaj z Maryi Dziewicy narodził się Jezus Chrystus, a klapy w posadzce odsłaniają mozaiki Konstantyna i malowidła krzyżowców wciąż barwią starożytne kolumny. Dziś Kościół wspomina świętego Hieronima, który żył około trzydziestu pięciu lat w grocie przylegającej do Groty Narodzenia, tłumacząc Pismo Święte na łacińską Wulgatę obok miejsca, gdzie Słowo stało się dzieckiem.