Bazylika Świętego Franciszka z Asyżu

Zdjęcie: Wikimedia Commons

Poverello, biedaczyna, który nic nie posiadał, spoczywa pod jednym ze skarbców sztuki Zachodu, a ten paradoks pewnie by go rozśmieszył. Franciszek umarł wieczorem 3 października 1226 roku, śpiewając psalmy na gołej ziemi pod Asyżem; niecałe dwa lata później Grzegorz IX kanonizował go i już następnego dnia położył kamień węgielny tej bazyliki. Dwa kościoły wyrosły jeden na drugim na Wzgórzu Piekielnym, przemianowanym na Wzgórze Rajskie: mroczny romański kościół dolny otulający jego grób i strzelisty gotycki kościół górny, gdzie Giotto ze swoim warsztatem namalował dwadzieścia osiem scen Legendy świętego Franciszka, które na zawsze zmieniły malarstwo, obok Cimabuego, Simone Martiniego i Pietra Lorenzettiego. Ciało świętego, ukryte w 1230 roku tak dobrze, że zaginęło, odnaleziono dopiero w 1818 roku i spoczywa dziś w kamiennej krypcie, gdzie pielgrzymi trwają w ciszy wokół jednej płonącej lampy. W dzisiejsze święto świętego Franciszka cały Asyż, i spora część świata, zwraca się ku temu wzgórzu.