Las Posadas: dziewięć wieczorów przed Bożym Narodzeniem

Las Posadas: dziewięć wieczorów przed Bożym Narodzeniem

Las Posadas to nowenna przed Bożym Narodzeniem pochodząca z Meksyku i Ameryki Łacińskiej: przez dziewięć wieczorów, od 16 do 24 grudnia, sąsiedzi idą w procesji z Maryją i Józefem, pukają do drzwi, prosząc o schronienie, aż w końcu zostają przyjęci, by razem się modlić i świętować. Słowo posada znaczy „gospoda” albo „nocleg”. Zwyczaj przypomina noc, gdy Maryja i Józef przybyli do Betlejem i, jak pisze święty Łukasz, nie było dla nich miejsca w gospodzie.

W tym przewodniku: co przypominają posadas, skąd pochodzą, jak przebiega taki wieczór, czym jest piñata, co się je i jak samemu zachować ten zwyczaj, gdziekolwiek mieszkasz.

Co przypominają posadas

Ewangelia opowiada tę historię w kilku zdaniach. Cezar August zarządził spis ludności, więc Józef udał się z Nazaretu do Betlejem, miasta Dawidowego, „żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna”. Kiedy tam przebywali, Maryja porodziła Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie (Łk 2,5-7).

Posadas zamieniają te zdania w drogę. Każdego wieczoru wspólnota staje się Świętą Rodziną w drodze, a zarazem mieszkańcami Betlejem za zamkniętymi drzwiami. Niektórzy mówią „nie”. Ktoś w końcu mówi „tak”.

Kościół dobrze zna ten zwyczaj. Watykańskie Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii (2001), na stronach poświęconych Adwentowi, mówi o procesjach, które przedstawiają drogę Józefa i Maryi do Betlejem i ich poszukiwanie miejsca, gdzie miałby narodzić się Jezus, i wymienia je z nazwy: posadas w tradycji hiszpańskiej i latynoamerykańskiej (Dyrektorium, 99). W tym samym rozdziale zauważa, jak bardzo wierni są w Adwencie wrażliwi na trudności, z jakimi mierzyła się Maryja, gdy oczekiwała narodzin swojego Dziecka (Dyrektorium, 97).

Dlaczego dziewięć wieczorów?

Dziewięć dni modlitwy przed świętem to nowenna, jedna z najstarszych form katolickiej pobożności. Posadas to wielka ludowa postać nowenny przed Bożym Narodzeniem w Meksyku. Wiele osób widzi też w tych dziewięciu wieczorach dziewięć miesięcy, przez które Maryja nosiła Jezusa. Jeśli nowenny są dla ciebie czymś nowym, nasz przewodnik Jak odmawiać nowennę wyjaśnia, o co w nich chodzi, a jego część o nowennie przed Bożym Narodzeniem stawia posadas obok innych zwyczajów tych ostatnich dni przed świętami.

Skąd pochodzą Las Posadas

Posadas narodziły się w Meksyku w XVI wieku, kilka dziesięcioleci po hiszpańskim podboju, gdy franciszkanie, dominikanie i augustianie głosili Ewangelię ludom tubylczym.

Ich początek przypisuje się klasztorowi augustianów San Agustín de Acolman, na północny wschód od miasta Meksyk, w pobliżu piramid Teotihuacán. Według meksykańskiego Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH), który prowadzi dziś w klasztorze muzeum, jego przeor, fray Diego de Soria, uzyskał w 1587 roku od papieża Sykstusa V bullę zezwalającą na odprawianie misas de aguinaldo, „Mszy bożonarodzeniowego daru”, od 16 do 24 grudnia. (Niektóre źródła podają rok 1586.)

Te pierwsze posadas były Mszami w kościele, dziewięcioma, po jednej na każdy dzień przed Bożym Narodzeniem. Ks. José de Jesús Aguilar z archidiecezji Meksyku wyjaśnia, że zakonnicy przejęli nocne uroczystości pochodzenia przedhiszpańskiego, obchodzone o tej porze roku, i nadali im nowe znaczenie: drogę Maryi i Józefa. Nazywa posadas owocem inkulturacji Ewangelii w Ameryce, czyli Dobrej Nowiny głoszonej tak, by lud mógł ją przyjąć jako swoją.

Te same misas de aguinaldo przepłynęły też Pacyfik razem z misjonarzami z Meksyku. Na Filipinach stały się Simbang Gabi, dziewięcioma Mszami o świcie albo wieczorem przed Bożym Narodzeniem, w te same dni. To raczej kuzyni niż bliźnięta: na Filipinach te dziewięć dni pozostało cyklem Mszy w kościele, a w Meksyku przerodziło się w procesję od domu do domu.

Potem, krok po kroku, zwyczaj wyszedł poza kościół. Doszła procesja z pielgrzymami, potem litania do Matki Bożej, potem pieśń z prośbą o nocleg, a w końcu piñata. Posadas przeniosły się do dzielnic, na ulice i podwórza i stały się świętem rodzin i sąsiadów. Jak zauważa Mexico News Daily, w XIX wieku były już mocno zakorzenione w meksykańskim życiu.

Ta sama głęboka więź wiary i kultury łączy je z innym grudniowym skarbem Meksyku, świętem Matki Bożej z Guadalupe 12 grudnia. W Meksyku jedno następuje tuż po drugim: najpierw uroczystości ku czci Matki Bożej z Guadalupe, a cztery dni później pierwsza posada.

Jak przebiega wieczór posady

Każda miejscowość i każda rodzina ma swój sposób, ale serce wieczoru jest zawsze to samo. Oto, jak zwykle to wygląda.

1. Modlitwa

Wieczór zaczyna się od modlitwy, bardzo często od Różańca. W wielu miejscach to właśnie tu naprawdę żyje nowenna: kilka minut wspólnej modlitwy, zanim Maryja i Józef wyruszą w drogę. (Dopiero zaczynasz? Zobacz, jak odmawiać Różaniec.)

2. Pielgrzymi wyruszają

Na czele idą dzieci przebrane za Maryję i Józefa albo niesione na małych noszach ich figurki. Czasem dołączają do nich także aniołowie. Za nimi idą peregrinos, czyli pielgrzymi, z zapalonymi świecami, śpiewając.

3. Prośba o nocleg

To chwila, na którą wszyscy czekają: pedir posada, prośba o schronienie. Grupa dzieli się na dwie części. Jedna zostaje w domu, za zamkniętymi drzwiami: to gospodarze. Druga stoi na zewnątrz z Maryją i Józefem.

Potem zaczyna się śpiewany dialog, zwrotka po zwrotce. Na zewnątrz Józef błaga o izbę, bo jego żona jest zmęczona i zaraz urodzi. W środku gospodarz odmawia: nie ma miejsca, idźcie stąd. Na zewnątrz nalegają. Sąsiedzi często umawiają się tak, by grupa została odprawiona najpierw spod dwóch albo trzech drzwi, zupełnie jak w Betlejem.

4. Drzwi się otwierają

W ostatnim domu gospodarz w końcu rozpoznaje, kto prosi: Matka Boża i Jej małżonek. Melodia się zmienia, wszyscy śpiewają razem i drzwi się otwierają. Radosna pieśń powitania znana jest od swoich pierwszych słów, Entren, santos peregrinos, „Wejdźcie, święci pielgrzymi”.

W środku goście często klękają przed szopką i się modlą. W niektórych miejscach ostatnim przystankiem jest kościół, a wieczór obejmuje Mszę.

🕯️ Gdy pielgrzymi dotrą do żłóbka, odmówcie razem Modlitwę przed szopką w Catho+ →

5. Fiesta

Potem zaczyna się zabawa: kolędy (villancicos), jedzenie i piñata dla dzieci. Po oczekiwaniu i odmowach przyjęcie zamienia się w ucztę. I o to właśnie chodzi: gdy wpuszcza się Chrystusa, przychodzi radość.

Piñata i jej znaczenie

Tradycyjna piñata na posadę to gwiazda o siedmiu ramionach, dawniej robiona na glinianym garnku i wypełniona słodyczami i owocami. Dzieci po kolei, z zawiązanymi oczami, próbują rozbić ją kijem, a wszyscy śpiewają.

Według katechetycznego wyjaśnienia, często przekazywanego w Meksyku, o którym pisze EWTN News, każdy element coś oznacza:

  • Siedem ramion to siedem grzechów głównych: pycha, zazdrość, chciwość, nieczystość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, lenistwo i gniew.
  • Kij to cnota, siła do walki ze złem.
  • Opaska na oczach to wiara: ufamy Bogu, nawet gdy nie widzimy.
  • Słodycze, które się wysypują, gdy piñata pęka, to Boże miłosierdzie i łaska, dane wszystkim.

To mała lekcja w formie zabawy. W różnych rodzinach możesz usłyszeć ją w nieco innej wersji, ale myśl jest ta sama: zło zostaje rozbite, a Boże dary spadają na wszystkich.

Jedzenie i picie

Posada to także stół dzielony z sąsiadami. Klasyka, jak wymieniają ją meksykańskie źródła:

  • Ponche navideño, gorący bożonarodzeniowy poncz z sezonowych owoców, takich jak tejocotes (małe meksykańskie owoce głogu), guawa i jabłko, z trzciną cukrową i cynamonem. Dorośli czasem dolewają do swojego kubka kieliszek alkoholu.
  • Tamales, prawie zawsze, a do tego buñuelos (cienkie smażone ciastka posypane cukrem), atole (ciepły napój z kukurydzy) i potrawy regionalne.
  • Aguinaldos, torebki z łakociami dla każdego gościa: owoce, orzeszki ziemne i colaciones, tradycyjne cukierki w cukrowej polewie. Słowo aguinaldo oznacza bożonarodzeniowy prezent: to samo słowo, co w nazwie pierwszych „Mszy bożonarodzeniowego daru”.

Gdzie obchodzi się Las Posadas

  • W Meksyku, przede wszystkim, gdzie każdy region dostosowuje posadas do własnych zwyczajów.
  • W Ameryce Środkowej: w Gwatemali, Hondurasie, Salwadorze, a także w Kostaryce, Nikaragui i Panamie.
  • W Stanach Zjednoczonych, wśród katolików z Meksyku i Ameryki Łacińskiej oraz ich dzieci. Wiele parafii organizuje posadę w swojej okolicy, a niektóre modlą się przy tej okazji za migrantów i rodziny szukające domu. Na przykład w grudniu 2023 roku około stu osób z parafii w Chicago przeszło trasą posady od kościoła Niepokalanego Serca Maryi, pukając do drzwi i prosząc o schronienie, a dzieci i młodzież odgrywali Maryję, Józefa i aniołów.

Jeśli mieszkasz za granicą i tęsknisz za domem, zapytaj w pobliskiej parafii hiszpańskojęzycznej: bardzo często w grudniu jest tam posada. Możesz znaleźć kościół i godziny Mszy w pobliżu w Catho+.

Słowo o „posadach” bez posady

W dzisiejszym Meksyku wiele szkół i firm nazywa swoje grudniowe imprezy „posadas”. Nie ma nic złego w zabawie, a posada rzeczywiście kończy się świętowaniem. Ale posada bez Maryi i Józefa to tylko impreza z pożyczoną nazwą. Jeśli ją organizujesz, niech w centrum zostaną modlitwa, procesja i przyjęcie gości.

Jak przeżyć Las Posadas w domu

Nie potrzebujesz całej dzielnicy. Wystarczy rodzina, kilkoro przyjaciół, parafialna grupa młodzieżowa. Oto prosty sposób:

  • Wybierz drzwi. Wybierz dwoje albo troje drzwi, u siebie w domu albo u sąsiadów. Otworzą się tylko ostatnie.
  • Najpierw modlitwa. Zacznijcie od Różańca albo od jednego dziesiątka, jeśli macie małe dzieci.
  • Podzielcie się na dwie grupy. Jedna w środku jako gospodarze, druga na zewnątrz z Maryją i Józefem: dziećmi w przebraniu albo figurkami z waszej szopki.
  • Proście o nocleg. Zaśpiewajcie tradycyjną pieśń, jeśli ją znacie, albo po prostu mówcie na zmianę: na zewnątrz proście o izbę dla Maryi, w środku odmawiajcie, a przy ostatnich drzwiach przyjmijcie ich z radością.
  • Zakończcie przy żłóbku. Postawcie Maryję i Józefa obok pustego żłóbka, pomódlcie się razem, a potem świętujcie.

Możecie też co wieczór przesuwać Maryję i Józefa trochę bliżej stajenki, a Dzieciątko kłaść w żłóbku dopiero w noc Bożego Narodzenia: to prosty sposób, by pomóc dzieciom poczuć adwentowe oczekiwanie. (Więcej o tym okresie w naszym przewodniku Kiedy zaczyna się Adwent?)

Czego uczą nas posadas

Posadas są zabawą dla dzieci, ale każdemu stawiają poważne pytanie: czy ja bym otworzył drzwi?

Maryja i Józef byli ubodzy, zmęczeni i daleko od domu. Święty Józef pukał i został odprawiony. Sam Jezus powie później, że kto przyjmuje przybysza, Jego przyjmuje (por. Mt 25,35-40). W każdy wieczór posadas ćwiczymy w śpiewie gościnność, do której jesteśmy wezwani w życiu: wobec przybysza, samotnego sąsiada, rodziny, która nie ma dokąd pójść.

A w każdym z nas są jakieś drzwi. Adwent to czas, by je otworzyć, tak aby w noc Bożego Narodzenia Chrystus znalazł miejsce.

Najczęstsze pytania

Kiedy zaczynają się i kończą Las Posadas?

Zaczynają się 16 grudnia i kończą 24 grudnia, w Wigilię: w sumie dziewięć wieczorów. Ostatniego wieczoru wiele rodzin idzie potem na Pasterkę.

Czy Las Posadas to tradycja katolicka?

Tak. Zaczęły się w XVI-wiecznym Meksyku jako dziewięć Mszy przed Bożym Narodzeniem, a watykańskie Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii wymienia je jako adwentową praktykę tradycji hiszpańskiej i latynoamerykańskiej (nr 99).

Czy trzeba chodzić każdego wieczoru?

Nie. Las Posadas to nabożeństwo ludowe, a nie obowiązek. Dołącz w te wieczory, w które możesz. Liczy się to, by przygotować serce na Boże Narodzenie, jeśli to możliwe, razem z innymi.

Czy w posadzie mogą wziąć udział niekatolicy albo osoby, które nie mówią po hiszpańsku?

Oczywiście. Posadas są o gościnności. Sąsiedzi, przyjaciele i goście są prawie zawsze zaproszeni, a uczestniczyć można nawet bez znajomości słów.

Czym różnią się Las Posadas od Simbang Gabi?

Oba zwyczaje to nowenny przed Bożym Narodzeniem od 16 do 24 grudnia. Las Posadas, z Meksyku, to procesja z prośbą o nocleg, po której następują modlitwa i świętowanie. Simbang Gabi, z Filipin, to cykl dziewięciu Mszy, o świcie albo wieczorem. Nasz przewodnik Jak odmawiać nowennę opisuje oba.

Odmów Różaniec na swoją posadę w Catho+

Catho+ prowadzi cię paciorek po paciorku przez Różaniec, od którego zaczyna się każda posada, i gromadzi modlitwy Adwentu i Bożego Narodzenia, od Antyfon „O” po Modlitwę przed szopką, abyś mógł iść z Maryją i Józefem aż do nocy Bożego Narodzenia.

Więcej przewodników